Brief aan een minnaar

Wat doen we het toch goed met z’n tweeën. Slecht zouden anderen misschien zeggen. Maar jij en ik weten wel dat het ok is. Meer dan dat. Je hebt me gezien in een oogopslag. We weten allebei waar we vandaan komen. ‘Ja jij uit Schijndel, klein mysterieus danseresje en ik uit …’ Smartass.

Je maakt me aan het lachen en net als jij van mij krijg ik van jou het gevoel meer levend te zijn. Ik ben veel dingen, good and bad en dat wat wij doen kleeft aan me als een wolk zoals jij zei en maakt alles leuker. Al mijn kanten krijgen er een rauw randje van. Careless and ecstatic. Jouw manier van denken is precies wat in mijn hoofd speelt. What a mind blowing spirit. Nou ja dan is iets misschien schaamteloos, maar het is wel leuk. En uiteindelijk moet je toch doen wat je leuk vindt?

Je kan heerlijk ouwehoeren en te allen tijde ben je ondeugend en zo genietend dat ik daar dan weer van geniet. Lekker onderzoekend, gets me high for days.

Ik heb het nooit zo meegemaakt dat ik me op andere fundamenten gebaseerd zo aangetrokken voel tot iemand. Je bent in zo’n korte tijd so close. Opmerkelijk dat wij zo psychologically satisfying zijn. Sounds so corny maar wij lijken elkaar al zo veel langer te kennen, er is een click. Dan is het toch niet vreemd of verkeerd om dat lichamelijk ook zo te voelen, dat te willen onderzoeken, dat uit te voeren.

Je zoent zo lekker, zoals je mijn gezicht in je handen houdt. De lach op je gezicht. Dat je me proeft, grijpt en teased als ik aan de telefoon ben met een vriendinnetje, je hand tussen mijn benen. Je handelt zo intuïtief daar wordt ik geil van. En ja het is goed, doe maar. Jij denkt dat je mij wil pleasen? God, the things I wanna do to you…

Maar sexy, jij moet het aangeven. In elke andere situatie had ik je continu besprongen maar nu is daar telkens een teken van jouw voor nodig. Ik wil niet teveel in je hoofd zitten, tenminste niet zo zodat wij niet meer zijn wat wij zijn. Nu is het jij en ik en ik wil niet dat het ‘ja maar hij en zij dan?’ wordt. No sneaking behind backs want Mr. wij zijn cool ;)

Brief aan een lief

We hebben toch afgesproken vrienden te zijn. Ach ja, wie houden we voor de gek?

Het is maar seks en seks alleen kun je met mij niet meer hebben. Doe dat met een kapstertjes of voor de variatie met een nagelstyliste. Je wilde simpel, dat is simpel. Je hebt een computer, een webcam en internet. Ga los zou ik zeggen. Waarom kom je bij mij?

‘Je bent zo lekker.’ Nou dank je. Veel mensen vinden mij in meer of mindere mate mooi of lekker. Maar ik ben meer dan een leuk koppie en een goed lijf. ‘Dat weet ik toch.’ Misschien wel, misschien niet, dat vraag ik me af maar hoe dan ook lekker is wat je wilt de rest van mij niet.

Het getuigt gewoon niet van heel veel respect voor mij. So I am your best fuck ever en ja dat hebben we nog te vaak heel goed en plezierig gedaan. Daar was ik zelf bij, het onder de noemer van vriendjes gooiend. Maar je belt me als je me met een ander hebt gezien, als je een foto van me ziet en nieuwsgierig bent naar de rest. Je zegt me met je neus in mijn hals dat je hebt gelezen over bindingsangst. ‘Oh Suup… wat is het toch met jou en mij?’ En deze, die is ook leuk; ‘Zullen we een keer iets leuks doen? Zullen we een keer samen eten? Zal ik dan voor je koken?’

Dat wil ik wel, dat wil ik heel graag. En ja ik vraag het me ook af, wat het dan is tussen ons. Ik wil jouw net zo erg en we hebben dus seks. Dom dom, my bad. Want je antwoord niet op mijn sms, je belt 2 weken niet en dan ineens als een duveltje in een doosje getriggerd door whatever verschijn je weer. Geen woord over de stilte. Ik speel wel mee, waarom moeilijk doen om iets wat niets betekend. Dus lief, vriendjes zijn we volgens mij niet. Het is fijn om bij je te zijn. Samen slapen ook. Dat ik voel dat jij dat ook fijn vindt, prima, maar daar kan en wil ik je niet bij helpen. Als ik de afstand niet bewaar wordt ik verdrietig om jouw beschouwing van mij. I love you still, jij niet van mij? Ik kan er nog veel meer over zeggen maar daarmee voel jij je aangevallen en maak ik je boos en dat is het gewoon allemaal niet waard. Ik hoef niet meer.

Eerlijk zijn naar mij, laat maar zitten. Ben eerlijk tegen jezelf. Als je kruis jeukt ga dan ergens anders spelen. Ik ben een totaalpakketje je kunt niet alleen dat nemen waar je zin in hebt. Thin line between love and hate zeggen ze. Gevaarlijk als je bedenkt dat we hierover hebben gesproken en je me nog niet lijkt te begrijpen. Ik lachte wel maar dat was niet echt.

My R.S.V.P

His name is Jack, Jack of all trades. He’s got rough edges and calluses on his hands. Nothing feels as exciting as his touch carefully adjusting the ropes ‘round my wrists. You could not imagine the eye for detail he’s got. He is sure to make you feel beautiful.

He talks carelessly, stroking innuendo’s while lighting up a cigarette and passing it to me. I catch his stare and that boyish smile. He is charming and I never know when he is fooling around or making a pass. But he is serious. It’s just those few seconds when his glance lingers too long as I’ve already turned my head. An open invitation. Somehow the moment passes because it ‘s like a game of chess. It’s better if it lasts. Move after move.

So we play some more, getting comfortable with every minute. Putting on some music, drinking wine, talking about fantasies and what is titillating, all for a greater good. He runs his fingers across my lines. And I try my best to hold back not succeeding very well but his judgment isn’t off, not even slightly. We act out a story and boundaries get blurry.

When we get there I know I want more. We are past being polite. We’re sexual. And I can’t help wanting to be more naked than I am. So Mr. Jack in a box, surprising me pleasantly, making me smile for days whenever I see you. Next time let’s take that steaming hot shower and get our skins burned. Rub me in oil and instead of calling me to tell me you want to smell, taste and feel me, please do it all. Put your hands on me as I make a sound of someone trying not to make a sound and watch me close my eyes.

Als zij je laten zien wie ze zijn, geloof het dan

Alles komt terug bij mij. Ervan doordrongen mij de schellen van mijn ogen te laten vallen die jij leugenachtig voorhoudt. Een eerste reactie om jezelf beter uit de verf te doen laten komen maar te onbeduidend om er moeite voor te doen. Onbewust heel bewust meer streepjes op een blanke muur zoals dagen om af te tellen.

Streepjes die zachtroze, met de tijd wit wordend littekens vormen. Kleine kerfjes van bedrog en mislukking die ik graag draag omdat ik weet dat ik ervan heb geleerd. Dus kijk naar mij en zie wat je hebt gedaan en wat je hebt geprobeerd. Sporen die je op me hebt achtergelaten als ware ik van jou met liefde gegeven maar niet gewonnen.

Mijn verlies is voor even maar dat van jou komt bij je terug. Nu of later, bij mij of anderen vind je jezelf onbeholpen niet in staat om te ontkennen. Gefaald en alleen, met niets te zeggen wat iemand zou willen horen. Alles maar dus eigenlijk niets heb je voor jezelf gedaan. Neergehaald en meelijwekkend, gedegradeerd van veelbelovendheid tot waarheid.

Laat mij nu dus maar zijn met littekens die jou al gaan vergeten, elke dag geef ik minder om je. Door jezelf heb je een kruis gezet. Met lege handen achtergelaten. Bijna, want wat rest is wat je over jezelf bent gaan weten. Potentie en ambitie als fijn zand door vingers gegleden, voor jou is niets grenzeloos gebleken. Je bent een grote leugen treurig dom om de laatste te zijn die dat ziet.

Casual victim

Grimmig harde zwart/witbeelden dringen zich op, met de hand geschoten, korrelige 8 mm film, spiegelingen in natgeregende ramen. Wegkijken kan niet meer, mijn ogen worden groter als haar ademhaling stokt. Vechtend, schoppend, plotse rode druppels in een almaar zwarter beeld. Krassende nagels in mijn rug.

Opgewonden slaat zij haar blik neer als ik haar haren in mijn hand houd.
Zachte lippen die ruimte maken voor tong om tong, tanden die steeds harder bijten tot bloed zich vermengt met zweet, tranen vervloeien met een kort stotende climax.
Hongerig eet zij mijn vlees en baadt zich in tl-licht voor zij, trots rechtop, de schaamte van mijn opwinding verbergt onder dun nylon.

Langs veilig warme ramen klinkt haar holle lach bijna onecht. De tranen van verlies spoelen langs haar nog koude borsten in de gracht. En ik? Ik stierf vannacht van binnen zonder te hebben gevoeld wat leven zonder pijn kon zijn.

~ Orante ~

Contradictie per definitie, gut feeling en stramien

IBL, International Business and Languages. Geweldige studie, zit er wel op mijn plek ware het niet dat ik er ^*&##*% veel voor moet doen. De L staat helaas niet voor Leisure en ik ben het type student liever lui dan moe. Nou ja lui? Ja, ik hecht waarde aan de momenten in badjas met chips en dvd, ballet, vrienden, werk, op pad gaan en eten bij mama. De werklast die opgegeven wordt lijkt echter al die dingen te verdrijven.

Dat veel doen houdt in; de conceptuele vakken, talenlijn (3 op z’n minst) en praktijk. Alles is leuk, alleen niet tegelijkertijd. Een mondeling, grammaticatoets en portfolio in 3 talen, casestudies om te oefenen voor marketing en ook finance plus, als pièce de resistance, het in de praktijk brengen middels een project van marketing en finance. Er blijkt weinig spare time over te blijven.

Daardoor is het extra bitter te slikken dat in de opgegeven opdracht er een tegenstelling schuilt waar ook docenten geen bevredigend antwoord op hebben. Dat talen zich niet ontwikkelen middels een multiple gok toets dat begrijp ik. Hoewel weer een portfolio irritant wordt, is er een aantoonbaar nut en is er een meetbare progressie voelbaar. Onderricht in macro-economische factoren, de werking van micro en meso economie, organisatie, marketing, finance etc etc is eveneens belangrijk. Het zijn de poten van mijn onderwijsstoel. De crux zit hem in het praktijk gedeelte. De opdracht is meestal interessant, de uitwerking slopend maar nog steeds motiverend. Waar ik dan over val? De non-professionaliteit die zogenaamd door professioneel werken wordt gehuldigd.

Om een plaatje te schetsen. Ik en mijn 8 andere groepsleden zijn in opdracht een bedrijf begonnen. Voor dat bedrijf moeten we aandeelhouders weten te versieren, een product inkopen en exporteren naar het buitenland. Hiervoor moet je een businessplan schrijven.

Om dat zo zorgvuldig mogelijk te fabriceren gaan er vele onderzoeken aan vooraf. Onderzoeken die we doen met de handvaten die we in de eerder genoemde conceptuele vakken aangereikt hebben gekregen. De diamant van Porter, swot, BCG matrix voor je product life cycle, destep (ezelsbruggetje), Ricardo’s law van absolute and comparative advantage , as is analysis organische structuur, bedrijfskolom en cultuurdimensies van John Mole. U noemt het en wij hanteren het. Braaf geleerd en verrek, handig ook om alles in kaart te brengen.

Waarom dat dan allemaal in het plan moet worden beschreven is mij een raadsel. Mijn gevoel zegt me dat de conclusies erop wijzen dat we de dingen volgens het boekje hebben uitgezocht. En de conclusies daar gaat het toch om? Ik zou dus eigenlijk een plan van 4 kantjes kunnen inleveren lijkt me zo. Maar nee dat is niet genoeg. Dat is niet genoeg omdat ze willen weten of we de stappen hebben ondernomen! Als ik een solid pitch heb en alle vragen kan beantwoorden waarom de behoefte het dan breed uitgemeten op schrift te hebben. Wie in het bedrijfsleven of welk leven dan ook gaat een businessplan van 30 pagina’s lezen. Hebben ze op de bank niets anders te doen? Die swot kan ze gestolen worden, de estimated profit and loss account is veel interessanter.

Het is allemaal al zoveel werk waarom dan toch nog meer in nette zinnen geformuleerde voor zichzelf sprekende informatie. Laat mij maar presenteren. It’s all a stage, een pirouette of een praatje maakt mij niet uit. Ik ben niet voor niets hoofd afdeling sales and promotion. IJs aan een Eskimo verkopen kan ik wel en waarom? Omdat ik de info heb, ik weet wel degelijk waar Abraham de mosterd haalt, het researchen is gedaan. Zelfs als cijfer analfabeet (daar bestaat een woord voor maar ik ben ‘m kwijt) krijgen ze me niet klein met de eerder genoemde profit and loss account.

Kaders en patronen, stappen die gezet moeten worden, prima maar het wordt zo onderhand een studie over de studie en als ik zeg dat dat voor mij tegenstrijdig is krijg ik nul op rekest. Was praktijk/ groepsgestuurd onderwijs niet bedoeld om zo goed mogelijk het echte werk te evenaren? Om ons optimaal klaar te stomen tot young professional? Ze zien me al aankomen de aandeelhouders en geldschieters met mijn uitleg over sales stragieen en welke middelen van promotie ik wil gebruiken, dat alles uitgelegd in 30 pagina’s , de annexes niet meegeteld?!

Vriendinnetjes

Hoe het precies begonnen is weet ik niet meer. Ik geloof dat een schoolmusical de fundering vormt en een licht dramatische carnaval. Sinds jaar en dag zaten wij bij elkaar op balletles maar vriendinnen werden we onopgemerkt. Al snel werden vrijdagmiddagen in de kroeg het inluidende moment voor het weekend. Dat de vrijdag sowieso onze zogenaamde rebelse dag werd maakten onze acties wel duidelijk. Zo had ik bijvoorbeeld gym het 7^e en 8^e uur maar brutaal als ik was had ik mijn dokter een vrijbrief laten schrijven. Willens en wetens dat ik niets mankeerde schreef hij dat door mijn dansactiviteiten en de opgelopen springscheen het niet bevorderlijk was als ik deelnam aan de schoolgym. Vrijdagmiddag dus tijd zat om mijn vriendinnetjes te treffen in de Beurs. Zoete witte wijn, sigaretjes en sjansen met de barmannen die destijds een behoorlijke indruk maakten terwijl ik er nu nog niet bijna iets spannends in zou kunnen zien. Ach ja, de perceptie van een 15 jarige.

In diezelfde kroeg waren wij dus niet weg te slaan en werden plannen beraamd om maar zo lang mogelijk te kunnen blijven. We verzonnen smoezen, belden ouders om te zeggen dat we bij de een of ander bleven eten. Dronken in plaats daarvan nog meer wijntjes en haastten ons uiteindelijk naar ballet. Voorbedachte rade zat er dus wel in want de balletspullen zaten al in de schooltas gepropt. Aan het Puchje van Ank hangend eerst nog even naar de friettent en daarna dansen maar.

Soms werd het te gek. 1 keer werd Yvonne onze balletjuf boos. Pirouettes leken nergens op en gegiechel van ons stoorde de les. Na vermanende worden werd het uiteindelijk theedrinken want stiekem kon ze er wel om lachen. De ukken die ze al zo lang lesgaf werden meiden.

Na een snelle douche verzamelen bij mij thuis om Canei te drinken en truitjes te passen. Op de een of andere manier waren die van mij erg in trek hoewel iets te klein en iets te kort. Hmmm, misschien juist daarom wel… Nog even wimpers krullen (ik), dikke zwarte lijnen trekken (Ank) en parelmoer oogschaduw aanbrengen (Anne). Fles Canei mee op de fiets, snel drinken, slaapspullen bij Anne afgooien en om half tien stonden wij in Lascar. Veel te uitdagend dansen, Tequila drinken en ijsklontjes doorgeven met onze mond. Ons vaste jongensgroepje deed net zo gek en op het eind van de avond, mede door de ijsklontjes waren er setjes ontstaan die de week daarop ongetwijfeld van samenstelling zouden veranderen. Nou ja, we lieten het in ieder geval binnen de groep.

Om half 1 onszelf even melden bij Anne thuis om na een kwartier over de schutting te klimmen en verder te gaan waar we waren gebleven. Iets later dan toch maar naar huis want een beetje schrik hadden we wel om betrapt te worden. Soms kwamen de jongens ons later na met nog wat drank of iets te eten, heerlijk stiekem allemaal.

We werden ouder. Studies, stappen in de ‘grote stad’ en vaste vriendjes. Gesprekken over onschuldig zoenen met dezen en genen werden seksverslagen. Vaker werd er lekker uit eten gegaan in plaats van die friettent. Maar dansen deden we nog steeds en daarin waren we erg fanatiek. Zelf choreograferen, kostuums bedenken en maken en met muziekanten vrienden extra repeteren voor de zittingsavonden.

1 voor 1 gingen we samenwonen. Ik verhuisde met lief naar Utrecht maar als de dames kwamen werd hij verbannen. Shoppen in Utrecht of Amsterdam gevolgd door een etentje, de film en een sleep over. Gesprekken gingen ineens over hoe vaak je de keukenkastjes schoonmaakt?!

Ups and downs met elkaar en in de relationele sfeer. Werk en toch maar weer een studie, veranderingen bleven zich aandienen. Uiteindelijk dansen we nog steeds. We hebben leuke grote producties met elkaar gedaan om stiekem onszelf toch echt wel een beetje een professional te voelen. Met kledingtassen in een over beladen auto stappen op weg naar het theater. In de kap en de grime en zonder aan studie of werk te denken zijn we de meisjes van vroeger die in de kroeg zaten op vrijdagmiddag.

Maar toch, met kind en kind op komst, hypotheek en dakkapel en ik als gesjeesde sloeberstudent vragen we ons af of we nu we twenty something going on thirty zijn, nog wel in spandex op het podium in spagaat moeten gaan. Vroeger was alles leuk en eenvoudig maar onze werelden zijn groter geworden. Eigen levens, minder tijd en meer verantwoordelijkheid. Het antwoord op die vraag dient zich vanzelf aan. Net zoals we onopgemerkt vriendinnen zijn geworden en samen ouder worden zullen we onszelf uiteindelijk weer in een veranderde situatie vinden. Sterke volwassen vrouwen zijn we inmiddels die heel vaak nog heel onvolwassen dansen in de woonkamer met een betere wijnkeus (Of niet Noor?). Op avondjes al dan niet in de kroeg als klein jong belachelijke foto’s en filmpjes maken (Wederom, Of niet Noor?), kletsen over belangrijke dingen en vooral ook hele onbeduidende zaken. Met mijn vriendinnetjes deel ik alles ook al begrijpen we elkaar niet altijd even goed meer, onze constante factor is dans en heel veel plezier. Love you.